مى دانست از مناعت طبعى كه دارد هديه قبول نمى كند گفته بود : شما اگر حق النّاس را قبول داريد ، من اين را وقف بيرونى شما كرده ام . استاد سيّد محمّد حسين قاضى مى نويسند : « چه بسا اتّفاق مى افتاد كه در خانه ده نفرى بر سر سفره نشسته و همگى به يك ظرف آب كه غالباً محتواى اندكى شكر يا شيره ى خرما بود ، دست دراز كرده ، نان خود را در آن ميزديم و مى خورديم و او با لبخندى از رضايت در خوردن با ما مشاركت مى نمود . » شيخ عبّاس قوچانى ميگويد : « غذايش نان و دوغ بود و ازخالى بودن جيب خود هيچ باكى نداشت . » نكته ى جالب اين است استاد قاضى فقر اجبارى را تحمّل نمى كند بلكه به اختيار خويش چنين ميخواهد . اگر اين فقر اجبارى بود به محض اينكه داراى مال و كسبى شود سعى مىكند آن را زياد كرده و وسيله رفاه خويش را فراهم كند . ولى آيت اللّه قاضى « پول اگر دستش برسد مثل كبوتر بالدار ميرود . حمام كه ميرود به جاى دو يا چهار فلس ، 150 فلس به حمامى مى بخشد . كه با 100 فلس آن دو خانواده اداره مى شوند . » آقاى قاضى شاگردانش را در چنين محيطى تربيت مىكند . مثلًا در آن خانه ى كه بيانش گذشت درس ميگذارد . آيت اللّه بهجت تربيت شده ى چنين استادى است . ايشان زاهد و عارفى است كه پيوسته بى رغبت به دنيا بوده و بىتكلّف زيسته است . و چنان در جاذبه ى معنويّات قرار گرفته و به حقيقت و باطنِ دنيا توجه داشته كه ذرّه اى به تعلقات و ماديات آلوده نگشته و از هرچه رنگ است تعلق پذيرفته ، و آزاد است . زندگى ساده ى او در خانه اى قديمى و محقّر در قم ، و مقاومت ايشان در برابر خواسته‌هاى مكرّر علماء و مردم براى تعويض خانه ، گواهى صادق بر روح بزرگ و زاهدانه ى اين پير فرزانه است . آيت اللّه مصباح در مورد زهد و ساده زيستى ايشان مى گويد : آيت اللّه بهجت منزلى جنب مدرسه حجّتيّه اجاره كرده بودند ، و بعد تغيير منزل دادند و در اوايل خيابان چهار مردان فعلى يك خانه اجاره كرده ، كه ظاهراً دو اتاق بيشتر نداشت و در وسط آن اتاقى كه ما خدمت ايشان مى رسيديم پرده اى كشيده بود كه پشتش خانوادهء ايشان زندگى ميكردند و ما اين طرف پرده مى نشستيم و از حضور ايشان بهره مند مى شديم . زندگى بسيار ساده و دور از هر گونه تكلّف ايشان توأم با يك عالَم نورانيّت و معنويّت بود . مى توان نتيجه گرفت كه زندگى سرشار از نور آقاى قاضى براى تشنه گان سير الى اللّه همچون « شيخ عبّاس قوچانى ، سيّد حسن مسقطى ، سيّد هاشم حدّاد ، سيّد محمّد حسين